Dwa pierwsze elementy podatności: narażenie i wrażliwość, są w systemie trudne do odróżnienia (Rysunek 1). Zależą one od wzajemnego oddziaływania cech systemu i wpływu czynników klimatycznych (Smit i Wandel, 2006).

Narażenie
odpowiada zagrożeniu, przed jakim stoi lokalna społeczność oraz wpływowi czynników na system. Wielkość wpływu czynników jest zazwyczaj mierzona przez:

• jak wiele (wielkość),
• jak często (częstotliwość),
• jak długo (okres trwania) oraz
• gdzie (wymiar przestrzenny) ma miejsce dane zdarzenie klimatyczne.

System nigdy nie jest narażony wyłącznie na bodźce klimatyczne, mimo iż na potrzeby analityczne dogodne może być przyjęcie takiego założenia. W przypadku pominięcia wielorakości czynników istnieje ryzyko niedoszacowania wrażliwości systemu, ale przy uwzględnieniu innych czynników niż klimatyczne, traci się siłę analityczną. Możliwe jest zachowanie równowagi. Zaobserwowano, że przy praktycznym zastosowaniu najlepiej jest oznaczyć pozostałe czynniki tworzące wyzwania i szanse generowane przez zmianę klimatu. Takie oznaczanie stwarza podstawę do interpretacji i kształtuje kontekst, w którym należy oceniać podatność. Następnie w takim kontekście wielu czynników można zanalizować bardziej szczegółowe oceny ryzyka.

 
Podwójne lub wielokrotne narażenie analizuje, w jaki sposób procesy globalne faktycznie wpływają na warunki i kształtują przestrzeń do działania na poziomie lokalnym (O’Brien i Leichenko, 2000).

System uwzględnia zarówno wpływy zmiany klimatu, jak i globalizacji gospodarki. Podczas stosowania tego systemu zostają rozpoznane najistotniejsze czynniki klimatyczne i poza-klimatyczne. Procesy społeczno-gospodarcze, które stanowią czynniki poza-klimatyczne są zazwyczaj podzielone na gospodarcze, polityczne, technologiczne i demograficzne procesy zmiany.
 
 

Rysunek 1. Podatność i jej składniki (
Australian Greenhouse Office, 2005)

Wrażliwość  dotyczy tego, jak bardzo dane czynniki rzeczywiście modyfikują badany system lub jaki maja na niego wpływ. Analiza wrażliwości sektorów lub obszarów, które zostały najbardziej dotknięte przez zmianę klimatu jest zazwyczaj przeprowadzana w ramach oceny podatności. Niedawno zasugerowano, że sektory gospodarcze nie zawsze stanowią najlepszą perspektywę analityczną dla analizy wrażliwości.

Przystosowanie do zmiany klimatu stanowi z natury kwestię wewnątrz-sektorową i wahania w ramach każdego sektora są większe niż między sektorami. Z tego powodu należy zająć się wrażliwością w aspekcie „krytycznych” kwestii, takich jak pewne społeczne lub demograficzne grupy i obszary. Badania pokazały, że działając w ten sposób można uzyskać bardziej wyczerpujący opis tego, jak zmiany klimatu aktualnie wpływają na społeczeństwo, oraz że na podstawie tego opisu otrzymuje się bardziej wyczerpujący obraz tego jak zmiana klimatu może wpłynąć na społeczeństwo w przyszłości. Ważne jest również zbadanie czynników, które wpływają na wrażliwość na lokalnym obszarze. Przykładowo, w Szwecji skupienie populacji wokół kilku centrów gospodarczych znajdujących się głównie na terenach nadbrzeżnych zwiększa wrażliwość na powodzie. Jeśli nie rozpocznie się przystosowywania, podatność wzrośnie.

Trzeci element, zdolność przystosowawcza, określa zdolność systemu do przystosowania się do zmiany klimatu w celu zmniejszenia potencjalnych szkód, wykorzystania możliwości lub poradzenia sobie ze skutkami (IPCC, 2001b). Obejmuje to również kwestie społecznego kapitału, sprawowania władzy i doświadczenie w radzeniu sobie z problemami, czyli zadania instytucji. Występuje zewnętrzne i wewnętrzne podejście do zdolności przystosowawczej (Smit i Wandel, 2006).

W zewnętrznym podejściu przyjmuje się, że zdolność przystosowawcza jest przede wszystkim determinowana czynnikami znajdującymi się poza kontrolą systemu. Badania te często porównują względną zdolność przystosowawczą krajów, regionów lub lokalnych obszarów na podstawie analizy statystycznej indeksów z wieloma zmiennymi.

Natomiast wewnętrzne analizy są przeprowadzane w skali mikro w celu sprawdzenia, jak różnego rodzaju organizacje zarządzają przystosowywaniem się do zmiany klimatu, i jak na podstawie ich praktycznego doświadczenia można usprawnić proces zdobywania wiedzy przez społeczeństwo. Brak państwowych przepisów prawnych i zasad, niejednoznaczny podział odpowiedzialności, brak przyzwyczajenia do współpracy między wydziałami i z nie-publicznymi stronami zainteresowanymi, niedostateczna zdolność interpretowania analitycznego materiału oraz zbyt nieformalne, fragmentaryczne i arbitralne dokumentowanie doświadczeń (Storbjörk, 2007; Glaas i inni, 2010) zostały rozpoznane jako przeszkody na drodze do przystosowywania do zmiany klimatu. System BalticClimate łączy podejście zewnętrzne i wewnętrzne poprzez systematyczne rozpatrywanie zdolności przystosowawczej z obu tych punktów widzenia.